Vitalik Buterin twierdzi, że Ethereum może wydawać na bezpieczeństwo znacznie więcej, niż rzeczywiście potrzebuje. W wywiadzie udzielonym 30 marca 2026 r. w Bangkoku współtwórca Ethereum stwierdził, że obecna baza stakingu jest „znacznie za duża” i argumentował, że sieć mogłaby pozostać bezpieczna przy około dziesięciokrotnie mniejszej wartości zastakowanych ETH, jeśli warstwa peer-to-peer oraz warstwa społeczna staną się silniejsze. Ma to znaczenie, ponieważ w sieci zablokowanych jest dziesiątki milionów ETH, co nadaje łańcuchowi ogromną wagę ekonomiczną, ale rodzi też pytanie, czy więcej kapitału zawsze oznacza większe bezpieczeństwo.
Podstawowy lęk jest prosty: jeśli jeden wielki gracz zdobędzie wystarczającą kontrolę nad zastakowanymi ETH, czy może zaatakować sieć? W dyskusji często pada nazwa Binance, ponieważ to jedna z największych giełd oferujących usługi stakingu. Zdaniem Buterina tzw. atak 51% w Ethereum nie działa tak, jak wielu sobie wyobraża. W Ethereum napastnik musiałby kontrolować ogromny udział zastakowanych ETH, a każdy oczywisty atak uruchomiłby slashing, czyli zniszczenie części jego stawki. Innymi słowy, atakujący płaciłby własnymi pieniędzmi, aby uszkodzić łańcuch.
Ważniejszy jest jednak fakt, że Ethereum nie polega tylko na matematyce, lecz także na ludziach. Jeśli duży walidator próbowałby cenzurować użytkowników lub zatrzymać łańcuch, uczciwi walidatorzy mogliby skoordynować reakcję, zespoły klientów mogłyby wspierać soft fork, a giełdy, operatorzy węzłów i użytkownicy mogliby wybrać uczciwy łańcuch zamiast wersji atakującego. Warstwa społeczna jest bardziej chaotyczna niż czysty kod, ale to właśnie ona sprawia, że Ethereum trudno zastraszyć. Nawet wrogi łańcuch z większym stake’iem może stracić legitymację, jeśli szersza sieć go odrzuci. Buterin od dawna przekonuje, że Ethereum ma już większą ekonomiczną finalizację, niż potrzebuje, a największe ryzyka leżą poza samym łącznym stakingiem.
W projekcie proof-of-stake Ethereum wbudowano kolejną granicę: atakujący z większością haszu nie może po prostu drukować fałszywych monet ani zmuszać sieci do akceptowania nieprawidłowych bloków. Główne szkody ograniczałyby się do cenzury lub zakłócenia normalnej produkcji bloków. To poważne, ale zupełnie inne niż bezpośrednia kradzież. Dla firmy pokroju Binance bilans byłby katastrofalny: ogromne straty ze slashingu, poważne konsekwencje prawne i regulacyjne oraz prawdopodobnie śmiertelne uszkodzenie zaufania użytkowników. Atak byłby drogi, publiczny i samobójczy.
Debata łączy się z drugim twierdzeniem, które teraz krąży: rekordem Ethereum w zakresie uptime’u. Zwolennicy Ethereum często podkreślają długą historię działania łańcucha i twierdzą, że niezawodność jest jednym z jego najmocniejszych atutów. Portal ethereum.org podaje, że zastakowanych jest ok. 38,5 mln ETH, a liczba walidatorów przekracza 930 tys.; domowy staking jest promowany jako najsilniejsza opcja decentralizacji. Taka rozproszona baza walidatorów tłumaczy, dlaczego Ethereum uznawane jest za trudne do zamknięcia. Sieć działała nieprzerwanie podczas dużych aktualizacji, w tym przejścia na proof-of-stake i wprowadzenia wypłat ze stakingu.
Porównanie z rywalami staje się bardziej zniuansowane. Solana miała w przeszłości serie awarii, choć jej własna strona statusu pokazuje teraz 100% uptime w ostatnich 90 dniach, a raporty z 2025 r. wskazują, że minął cały rok bez poważnej przerwy. To czyni z Solany bardziej wiarygodnego konkurenta niż w okresie 2020–2024. Ethereum wciąż opiera się na dłuższym rekordzie stabilności, ale luka nie dotyczy już tylko tego, który łańcuch działa, a który nie. Chodzi teraz o to, jak każda sieć równoważy prędkość, decentralizację, rozmieszczenie walidatorów i narzędzia odzyskiwania w sytuacjach stresowych.
Dlatego uwagi Buterina mają znaczenie wykraczające poza nagłówek o Binance. Twierdzi on, że przyszłe bezpieczeństwo Ethereum może zależeć mniej od gromadzenia kolejnych zastakowanych ETH, a bardziej od wzmacniania ludzkich i technicznych warstw sieci. Duże usługi stakingu wciąż mają znaczenie – Lido pozostaje największym pojedynczym podmiotem z ok. ćwiartką całego stakingu, co utrzymuje ryzyko centralizacji w dyskusji. Głębszy przekaz jest taki, że odporność nie sprowadza się tylko do tego, ile pieniędzy jest zablokowanych, lecz do tego, czy łańcuch potrafi działać dalej, zachować zaufanie i szybko się odbudować, gdy pojawi się presja.
